Voor het eerst naar de Pyreneeën
Nog nooit was ik in de Pyreneeën geweest. Om de een of andere reden was het er nooit van gekomen. Mijn voorstel aan Eduard, die in het verleden deze bergketen al eerder had bezocht, te voet en op de MTB, om een trektocht in de Pyreneeën te gaan maken werd dan ook door hem met enthousiasme ontvangen.
Het vinden van 2 rondes viel mij niet gemakkelijk, simpelweg omdat ik het gebied helemaal niet kende. Hoe zit het met de hutten, bivaks, schuilhutten en meer van dat soort vragen? Als reisboekenverkoper heb je in ieder geval de luxe van heel veel kaart- en gidsmateriaal maar een keuze maken viel niet eenvoudig. Temeer daar er veel tegenstrijdige informatie te vinden viel op het web wat betreft openingstijden en winterruimtes. Gelukkig kwam Eduard uiteindelijk met 2 rondes in de Haute Ariége met uitstapjes naar Spanje en Andorra.
Van deze 2 rondes, La boucle des 3 Nations (verkorte versie) en de Tour des Pérics heb ik het volgende verslag gemaakt.
Tip: Kijk eens op de site van Bergtoppers voor vragen of inspiratie voor wandelen in de Pyreneeën
Za-Zo: 28/9 en 29/9: De weg op naar de Pyreneeën
De weg naar de Pyreneeën is zo'n 1450 kilometer en we besloten die in 2 dagen te doen. We sliepen op zaterdag in Sainte-Lizaigne, zo'n 200 kilometer ten zuiden van Parijs. Het 2e deel van de reis was ietwat korter en we hoefden dan ook niet heel vroeg af te reizen. Ons doel voor de zondag was een Airbnb in Miglos, een verstopt plaatsje gelegen aan de voet van de Pyreneeën. Isabelle was de host en we werden vriendelijk ontvangen. Dit zou ook een prima locatie zijn voor een wat langer verblijf. Terras, zwembad en meer.
La boucle des 3 Nations
Ma: 30/9: Miglos - Étang de Soulcem 1580 mtr. - Port de Bouet 2611 mtr. - Refugi de Vallferrera 1905 mtr.
Looptijd 5,5 uur - Stijging 1002 mtr. - Daling 735 mtr. - Afstand : 11 km
Na het door ons eigen meegebrachte ontbijt genuttigd te hebben gingen we vanuit Miglos met de auto terug naar de D8 om in westelijke richting te gaan van Val de Sos om daar af te buigen naar het zuiden. Nog steeds de D8 volgend passeerden we het plaatsje Marc. Hier kregen de bergen al meer vorm en voelde ik mij weer een beetje dat kleine jongetje die uit het raam van de Bergland Express keek toen ik voor het eerst in Oostenrijk aankwam.
Na Marc werd de weg allengs smaller en al slingerend zagen we in de verte de muur opdoemen van het stuwmeer Étang de Soulcem. We reden aan de linkerzijde van de stuwdam omhoog tot de parkeerplaats aan het einde van het stuwmeer bij de Orris du Carla Daar was ons vertrekpunt.
Bepakt en bezakt begonnen we aan deze 5-daagse ronde. We moesten in het begin een brede gravelweg volgen langs de Riesseau Soulcem. Even onderweg zagen we de eerste Orri.
Onderweg zouden we er nog meer tegenkomen.
Het pad liep langs het riviertje Riesseau Soulcem
"Een orri is een soort kleine stenen hut die in het departement Ariège voorkomt. Orris zijn bolvormige hutjes zonder metselwerk, vaak met een dak van leisteen of hout-bedekt met aarde. Binnenin hebben ze slechts één lage ruimte, waarbij de helft van de vloeroppervlakte wordt ingenomen door een bed van hout of steen. Orris werden meestal gebruikt als nachtverblijf door herders en koeherders nadat schapen en koeien in de zomer en vroege herfst naar hoger gelegen gebieden waren verplaatst om te grazen.
Één van de vele Orri's in deze vallei
Er waren 2 opties om bij de overgang naar Spanje, de Port de Bouet op 2609 mtr, te komen. We kozen voor het verst in het dal gelegen pad dat op zo'n 1900 mtr hoogte afboog richting de Port. De klim naar de Port / Col was op zich gemakkelijk maar steil en met een volle rugzak en geen klimmeters in de benen was het al met al toch een vermoeiend begin. Onderweg troffen we nog een jongeman aan die werkzaam was op de Refuge de Vallferrera maar vandaag een vrije dag had. Waar hij uiteindelijk naar toe ging was niet duidelijk. Toen we dichter bij de Port kwamen zagen we de eerste grote vogels boven ons. Gieren. Deze had ik nog nooit live gezien en het was een machtig gezicht om ze te zweven. Helaas waren ze behoorlijk ver weg om details waar te nemen.
In de richting van de Port de Bouet
Vanaf de Port ging het ontspannen naar beneden en wat opviel waren de vele stoere paarden. Op de vraag waarom deze dieren hier en trouwens op meerdere plekken aanwezig waren kregen we eigenlijk geen helder antwoord. Op een geven moment zag Eduard aan de overzijde van het dal een wild zwijn. Dit was onze eerste en ook enige kennismaking met dit dier. Even later zagen we ook onze eerste gemzen. Langzaam dalend kwamen we weer tussen de bomen en na zo'n 7 uur onderweg te zijn geweest doemde de Refuge Vallferrera op.
De Refugi de Vallferrera
Op het omhoog kwam ons een Spaanse heer achterop en we lieten hem passeren. Een "Bon Dias" werd begroet met "goedemiddag". Hij had stage gelopen in Amsterdam eind jaren '90 en was daarna nog veelvuldig op vakantie geweest in Nederland. Hij wist veel te vertellen van de vogels in dit gebied. Een erg leuke en bijzondere ontmoeting.
De Refugi was een opvallend Spartaanse hut met een enigszins norse patron. Misschien was het een lang seizoen geweest. Dat gezegd hebbende was een prima hut met een goed Lager en een voortreffelijke avondmaaltijd.
Di: 1/10: Refugi de Vallferrera 1905 mtr. - Portella de Baiau 2779 mtr. - Refugi de Comapedrosa 2267 mtr.
Looptijd 5,5 uur - Stijging 960 mtr. - Daling 655 mtr. - Afstand 11 km
Na een redelijke eerste nacht genoten we van een uitstekend ontbijt. Veel keuze en veel van alles. In tegenstelling tot de Franse hutten kregen we hier ook kaas en worst als beleg. Met toch wel de nodige spierpijn gingen we op pad.
We moesten van de hut eerst iets terug naar het pad waar we vandaan gekomen waren om zo op de route te komen in de richting van het hoogtepunt van deze dag, de Portella de Baiau, gelegen op 2779 mtr. Er was al volop zon alhoewel het eerste deel van de route nog in de schaduw lag. Rijp op de bladeren gaf aan dat het lichtjes gevroren had. 
Op weg door de Pla de Boet
Een paradijselijke wandeling door een verkleurend bos met beneden ons de Rio de Baiau bracht ons bij het meer de Estanys d'Escorbes. Deze lag in een prachtige, ruige vallei omgeven door de Circ de Baiau. Kort hiervoor hadden we nog een ontmoeting met een Nieuwzeelander genaamd Richard die de GR 11 in zijn geheel aan het lopen was.
Blik op de Circ de Baiau met de Estanys d'Escorbes
We vervolgden onze weg en kwamen uit bij het volgende meer, de Estanys de Baiau en de vlakbij gelegen Refugi de Baiau, een metalen bivak met zo'n 12 tot 16 slaapplekken. Hier hielden we een uitgebreide pauze. Het was heerlijk vertoeven in de zon. Het gedeelte van de route hierna had het in zich.
Pauze waarbij Eduard de koffie verzorgt met zicht op de Refuge de Baiau
Een zeer steil gedeelte met eerst grote rotsblokken die je continue moest beoordelen of deze wel vast lagen en vervolgens gruis waarbij je regelmatig terugzakte in de stap ervoor. We moesten op deze manier zo'n 200 hoogtemeters overbruggen wat er behoorlijk inhakte. Tevens was er het risico van rollende stenen. We bleven dan ook kort bij elkaar lopen. Eenmaal op de Portella werden we beloond met een fraai uitzicht naar beide zijden.
De start van de gruishelling in de richting van de Portella de Baiau
Een pittige stijging met veel los materiaal
Tot aan de Portella was het vrij rustig met andere wandelaars maar eenmaal boven kwamen er toch vrij veel mensen in ons zicht. De hoogste berg van Andorra, de Pic de Comapedrosa, ligt hier en de hoogste bergen trekken altijd mensen. Dus ook hier. We daalden af in de richting van de Refugi de Comapedrosa waarbij de de Estany Negre passeerden. Hier lagen twee rugzakken die bleken te behoren aan 2 jonge kinderen, alhoewel de rugzakken best groot waren. Even later kwam de vader die naar zeggen 35 kilo op de rug had zitten. Wij beiden dachten gelijk aan de afdaling aan de andere kant van de Portella.
Terugblik op de Estany de Baiau
De wandeling sleepte zich voort door het dal totdat we vrij laat de hut in het zicht kregen. De hut was een vrij statige hut, leek zelfs vrij nieuw, en ook deze had van binnen een Spartaans uiterlijk. We waren 's avonds met een man of 6 en zoals gebruikelijk komt er soep, een hoofdmaaltijd en een toetje op tafel. Keuze is er niet tenzij je van tevoren aangeeft dat je een vegetariër bent, dan krijg je een aangepaste maaltijd.
Wat opviel was dat het winterraum ook open was voor gebruik. Dat hadden we niet verwacht. Dat betekent dat als je zelf je eten bij je hebt voordeliger een tour kunt maken.
Wo: 2/10: Refugi de Comapedrosa 2267 mtr. - Col de les Casses 1958 mtr. - Arans 1385 mtr. - el Serrat 1540 mtr.
Looptijd 5,5 uur - Stijging 830 mtr. - Daling 1540 mtr. - Loopafstand 14km
Deze dag bracht naast veel klimmeters ook heel veel (steile) dalingsmeters. Want dat is iets wat ons is bijgebleven: de paden zijn steil. We daalden af in Oostelijke richting en na zo'n 45 minuten kwamen we een wandelaar tegen met zijn MTB op zijn schouder. Waarlijk een onderneming. Omhoog fietsen ging hier niet (steil pad) maar waar hij dan uiteindelijk naar beneden wilde is ons niet duidelijk geworden.
Vertrek uit Refuge Comapedrosa, de MTB op de nek, In de afdaling naar rustplaats Font de Moixo
De herfstkleuren begeleiden ons via een steil pad neerwaarts naar een bron: de Font de Moixo. Hier hielden we onze eerste pauze in de ochtendzon, genietend van Koffie en Fruitkeks met smeerkaas. Vanaf hier ging het steil het bos in om bij tijd en wijle daar weer boven uit te komen totdat we uitkwamen bij de Col de les Casses op 1958 mtr. Diep beneden ons zagen we de autoweg in het dal die ons naar el Serrat zou leiden.
Thema: Wilde planten - van linksboven naar rechtsonder: Dianthus Superbus subsp. Alpestris, Viola Arvensis, Parnassia Palustris en Colchium Autumnale
Het duurde uiteindelijk behoorlijk lang voordat we aankwamen in Arans. De afdaling naar Arans was lang en meer dan steil. We voelden onze knieën dan ook trillen en waren blij dat we in Arans weer wat vlakker konden lopen. We moesten het dorp door naar het oosten om de weg en de rivier Valira del Nord over te steken. Vanaf hier ging het naar het noorden over een thematisch gravelpad. Eerst passeerden we nog het dorpje Llorts voordat we uiteindelijk na ruim een uur el Serrat bereikten. Hotel El Pradet was ons doel. In de bergen om el Serrat heen liggen ook nog wat Cabana's waar je zou kunnen slapen maar om nogmaals 300 meter te moeten stijgen deze dag was voor ons iets teveel van het goede.
Het bleek een uitstekend hotel met een aanstekelijk werkende receptioniste. Het plezier wat ze uitstraalde deed ons de vermoeienissen van de dag (bijna) weer vergeten. De prijs van €95 voor ons beiden inclusief een heerlijk diner en een uitstekend ontbijt de volgende ochtend was het meer dan waard.
Do: 3/10: el Serrat 1540 mtr. - Estanys de Tristaina 2287 mtr. - Port de l' Albeille 2601 mtr. - Refuge de l' Etang Fourcat 2445 mtr.
Looptijd: 6 uur - Stijging 1270 mtr. - Daling 345 mtr. - Loopafstand 10,5km
Na een goede nachtrust gingen we de volgende morgen een stukje op onze schreden terug om de rivier over te steken en de stijging aan te gaan in de richting van de Estanys de Tristaina, een 3-tal meren gelegen onder de bergrug met de naam Serra de Tristaina. Het weer deze dag was wederom formidabel.
Na een uur opende het bos zich en al gauw kwamen we aan bij de weg die in de richting van het skigebied Ordino Arcalís gaat, in mijn ogen een onooglijk stuk landschap in een verder prachtige omgeving. Helaas zijn skigebieden in de zomer niet om aan te zien. Ik ben dan ook geen skiër.
We staken de weg over en een brede gravelweg bracht ons al gauw bij Cabana Arcalis (ou Pleta castellar), een open hut geschikt voor 4 personen. Dit zou een alternatief kunnen zijn voor het hotel in el Serrat.
Estanys de Tristaina
Na een pauze bij de Cabana liepen we verder met steeds links van ons het skigebied. Dit was een beetje een domper maar langzaam maar zeker kwamen we in de richting van de 3 meren en dat vergoedde veel. Een aangenaam pad leidde ons naar het hoogst gelegen meer alwaar we een wegwijzer tegenkwamen die ons de weg wees naar De Port de l' Albeille. Het wandelpad werd allengs ruiger en steiler maar eenmaal boven werden we beloond met een fraai uitzicht.
Bijna boven op de Port de l'Albeille
Niet op de verwachte Estany Fourcat en de Refuge Fourcat maar op de Estany de La Goueille met daarbij ook een hut die we nog op geen kaart hebben kunnen vinden! Kortom, we zaten op de verkeerde pas. De wegwijzer beneden gaf echter geen andere weg aan naar de Refuge Fourcat.
De verkeerde pas of niet?
Teruggaan was geen optie vonden we en we zagen op de kaart dat we ook via deze route bij de hut konden komen. Wel met een behoorlijke extra inspanning en de nodige extra hoogtemeters maar het was links- of rechtsom. Tijdens de afdaling vloog er een lammergier vlak over ons heen. Zo jammer dat we deze mooie vogel niet konden vastleggen op foto.
De route verliep veelal over deze grove rotsblokvelden. Dat was geen sinecure.
Eenmaal beneden bij de Estany de La Goueille moesten we naar het westen toe. De route verliep veelal over groot blokwerk en de route vinden was niet altijd even gemakkelijk. Het pad leidde ons naar een pas zonder naam. Behoorlijk vermoeid kwamen we boven op de pas en het stuwmeer en de Refuge Fourcat kwamen in zicht.
De overgang naar het meer is bijna bereikt.
Estany du Fourcat
Enmaal boven besloten we om maar meteen het nodige water uit het meer mee te nemen, dat scheelde de nodige hoogtemeters. We wisten namelijk niet zeker of er in de hut ook water aanwezig was.
Refuge du Fourcat
Het was ons bekend dat de hut gesloten was en dat we gebruik konden maken van het winterraum (Frans: chambre d'hiver). Deze konden we bereiken door met een ladder naar de 1e verdieping te gaan. Daar waren een 12-tal bedden verdeeld over 2 ruimtes. De ruimtes waren vrij laag en met onze lengtes zaten we regelmatig tegen het plafond. Uiteindelijk sliepen we er met zijn 6en. In het donker waren er nog een aantal mensen bijgekomen, blijkbaar.
Vr: 4/10: Refuge de l' Etang Fourcat 2445 mtr. - pas onder les hommes de pierre 2574 mtr. - Etang de Soulcem 1580 mtr. - Ax-les-Thermes
Looptijd: 5,5 uur - Stijging: 260 mtr. - Daling: 1200 mtr. - Loopafstand: 11km
We laten de hut achter ons
Na een redelijke nachtrust, het was 's nachts een beetje benauwd geweest door de relatief kleine ruimte en geen ventilering, gingen we na het ontbijt weer op pad. Ditmaal niet zoveel stijging maar vooral een lange afdaling. We moesten eerst nog wel een aantal kleine dalen kruisen via grote rotsblokvelden voordat we de pas zonder naam bereikten die ons zou terugvoeren naar de stuwdam van Etange de Soulcem.
Wederom moesten we goed op onze tellen passen, niet alles was solide
De afdaling naar het stuwmeer begon met een steil gedeelte en we konden hier gebruik maken van een staalkabel. Vanaf hier ging het pad continue steil naar beneden. We passeerden 3 meertjes genaamd de Etangs du Picot en na een lange steile afdaling met bijna alleen maar grote stappen zagen we de asfaltweg die ons terug zou brengen naar de auto.
Deze 1200 mtr afdaling had het in zich.......
.........maar ook deze dag hadden we niet willen missen
Het pad ging nu noordwaarts, liep parallel bovenlangs de asfaltweg en vlakte af in de richting van de stuwdam. We wisten dat we vanaf de dam nog een kleine 45 minuten over asfalt naar de auto moesten lopen. De afdaling had al veel gevraagd en we waren dan ook blij dat we bij de auto aankwamen. De intentie was om direct naar het volgende gebied door te rijden en te overnachten in de Cabane d'En Gaudu.
Maar door de zware dag besloten we om een slaapplek te zoeken in Ax-Les-Thermes. Een goede keuze. We zochten informatie bij de VVV en we kwamen uit bij Hotel Bellevue, een ietwat oud maar schoon hotel. De beide eigenaren hadden het hotel 1 jaar geleden overgenomen en er moet nog het nodige opgeknapt worden. Maar zoals gezegd het was schoon en de beide heren waren uiterst vriendelijk.
Tour des Pérics
Za: 5/10: Ax-les-Therms - Orlu - Parkeerplaats Le Fanguil 1170 mtr. - Refuge d'En Beys 1970 mtr.
Looptijd: 3,5 uur - Stijging: 895 mtr. - Daling: 0 mtr. - Loopafstand: 8,3 km
We reden na het ontbijt naar Orlu en via de D22 kwamen we bij een smalle bergweg die ons bracht naar de ruime parkeerplaats Le Fanguil op 1123 mtr. Vanaf de P. liepen we geruime tijd door een bos over een brede gravelweg, met onder ons in de diepte de watervallen van de l'Oriége, en kort voordat we de Cabane d'En Gaudu bereikten opende het bos zich en liepen we een fraai in herfstkleuren getooid dal in.
De aanloop in de richting van de Refuge d'En Beys
De Gravelweg zette zich voort tot een splitsing waar we het pad naar links omhoog volgde en al zigzaggend kwamen we bij een droogstaande levada of irrigatiekanaal. Deze leek hier ietwat misplaatst maar als wandelpad was het een eenvoudigere optie dan het pad. We kregen zicht op de vallei met de Étangs d'en Beys. Waarlijk een schitterend gezicht. De zon schitterde in het water en even later om de hoek zagen we de Refuge d'En Beys liggen.
De Étangs d'en Beys met gelijknamige Refuge
Er waren op dat moment een paar andere wandelaar aanwezig. Hoe anders was het aan het eind van de avond toen we met zo'n 55 mensen aanschoven voor het diner. De hut was doordeweeks gesloten vanaf eind september en in oktober alleen nog open in de eerste 2 weekenden. Blijkbaar had dit nog een grote aantrekkingskracht op wandelaars.
Alhoewel wij bewust laat in het seizoen op tocht gaan omdat het dan rustiger is was het wel heel gezellig.....voor één keer.
Refuge d'En Beys is een mooie hut. Gezelliger in ieder geval dan de vorige hutten. Met 55 personen was de hut vol en 's nachts was het dan ook best wel benauwd. Het dakraampje bleef gesloten omdat het in de loop van middag en avond begon te betrekken en te regenen. Wat opviel was dat er een aantal tentjes werden opgezet kort naast de hut en dat de kampeerders gelegenheid hadden om binnen te koken en te eten. Dit had ik in Oostenrijk of Italië nog niet eerder gezien.
Zo: 6/10: Refuge d'En Beys 1970 mtr. - Coma d'Anyell 2457 mtr. + linkervariant - Refuge des Bésines 2101 mtr.
Looptijd: 5 uur - Stijging: 660 mtr. - Daling: 540 mtr. - Loopafstand 8,2 km.
Na een, zoals gezegd, benauwde nacht was er het ontbijt. In principe krijg je naast het brood alleen jam als beleg. Dus geen kaas of worst. Schijnt typisch Frans te zijn. Deze dag zou onze "slechste" dag worden. Laaghangende bewolking onttrok de toppen rondom het meer maar zo nu en dan brak het open en ook dat waren mooie momenten.
De "grot", een perfecte pauze plek waar ook prima een nacht kan worden verbracht
De route verliep door de ruige Fauryvallei waarbij we op een gegeven moment op soort van grot stuiten. Een groot rotsblok met een ruimte daaronder was afgeschermd met een muurtje uit rotsblokken en de bodem was een bedje gemaakt van varens. Dit had een prima overnachtingsplek kunnen zijn. Wij hielden hier onze eerste koffiepauze en omdat het behoorlijk waaide was dit een welkome plek.
Wandelend en soms klauterend door een magnifiek mooi landschap
We vervolgden onze weg, de GR7, op weg naar de Coma d' Anyell gelegen op 2457 mtr. We passeerden de nodige meertjes waaronder de Étang Faury
in de richting van de Grande Porteille d'Orlu. Hier moesten we enig klauterwerk verrichten. Op het Lanouxplateau hadden we 2 opties: rechtdoor of zuidwaarts en dan om de Puig des Besinelles heen naar het westen naar de Refuge des Bésines. We kozen de 2e optie. Naar het oosten hadden we een mooi uitzicht op het meer van Lanoux en de top van Puig Carlit.
We bleven min of meer vlak lopen, passeerden de Portella de Lanos totdat we moesten afbuigen naar het westen. vanaf hier was het een prettige afdaling. Het was kouder geworden in de loop van de dag en de eerste sneeuwvlokjes waren te zien. Het pad slingerde door weilanden tussen wetlands naar de poelen van Moulsut.
De Refuge des Bésines komt in beeld. Het was genieten van de variatie aan kleuren
Bij de hut was het rustig. In het totaal zouden we die avond met zijn 10en zijn inclusief de Patron. Twee Belgen, 4 Schotten, 3 Nederlanders en 3 Fransen. Tijdens het avondeten (voortreffelijke maaltijd) werd er soms Nederlands gesproken, dan weer Engels en waar mogelijk Frans. Het sneeuwde 's avonds nog steeds licht maar de weersvooruitzichten waren voor de komende dagen weer prima.
Ma: 7/10: Refuge des Bésines 2101 mtr. - Coma d'Anyell 2457 mtr. - Refuge des Bouillouses 2005 mtr.
Looptijd: 6,30 uur - Stijging: 670 mtr. - Daling: 750 mtr. - Loopafstand 17,7 km.
Een vergelijkbaar ontbijt viel ons ten deel waarna we vertrokken in de richting van opnieuw de Coma d' Anyell. We pakten de andere route naar deze col. Optie nummer 1 van gisteren zeg maar. Iets voor de col moesten we rechtsaf in de richting van de Étang de Lanoux.
De afdaling was heerlijk ontspannen door een weids dal met fraaie vergezichten. Opvallend waren de fraaie herfstgekleurde grassen. Op de kop van het stuwmeer kwamen we bij Cabane de Rouzet, een kleine schuilhut voor 4 personen. Hier veranderde het landschap in een soort van steppe. Beigetinten voerden de boventoon hier. Hoe anders was het vanmorgen en gisteren nog.
Stuwmeer Étang de Lanoux.
De oversteek van de Portella de La Grava op zo'n 2450 meter was het volgende doel. Dit zadel vormde de overgang naar de lange, lange wandeling door de Vallei van Grave naar het stuwmeer Lac de Bouilousses waar vlakbij de stuwdam de Refuge des Bouillouses gelegen is.
Op de brede pas was het een prachtig uitzicht op de droge bergen van de Serra de l'Orri. Het steppeachtige landschap zette zich hier voort. We daalden een klein stukje om uit de wind te zitten en we namen een uitgebreide pauze om te genieten van deze feeërieke omgeving en uiteraard van koffie, keks en trailmix.
Het steppe-achtige landschap in de richting van de Portella de La Grava
Na zo'n drie kwartier besloten we weer op pad te gaan en we bogen af naar het zuidoosten en al konden we ver het dal inkijken, een grote plas water was nog niet zichtbaar en dat zou ook nog wel even zo blijven. Dit was een typisch gevalletje van om elke bocht verwacht je iets te zien maar dan krijg je weer een bocht en weer.......u snapt het.
Het was een lang end en op een gegeven moment zagen we kort boven ons een helikopter die blijkbaar aan het zoeken was naar iets of iemand. Dat duurde al met al vrij lang en volgens ons ging de helikopter zonder resultaat retour.
Na een lange dalwandeling bereikten we het stuwmeer. Het duurde toch nog even voordat we bij de Refuge des Bouillouses aankwamen
Uiteindelijk bereikten we het noordelijk einde van het stuwmeer. Vanaf hier was het nog zo'n 3 kilometer naar onze eindbestemming. De forse hut ligt te midden van meerdere gebouwen bij de stuwdam. Deze is met de auto bereikbaar en de hut is dan ook van het luxere soort. We sliepen er met zijn 4en. Hoe anders zal het in de zomer zijn.
Verder was het prima verblijf. Avondeten was vanaf 19.30. Dat late eten was voor ons wel een beetje wennen maar goed, 's lands wijs 's lands eer.
Ook hier was het eten wat de pot schaft: linzensoep, de warme maaltijd (beide meerdere keren opscheppen) en een ijsje na.
Er werd ons 's avonds gezegd dat het ontbijt tussen 07.00 en 08.00 was in verband met het schoonmaken in de ochtend.
Di 8/10: Refuge des Bouillouses 2005 mtr. - Refuge des Camporells 2240 mtr.
Looptijd: 5 uur - Stijging: 569 mtr. - Daling: 334 mtr. - Loopafstand 11,2 km.
Na een uitstekende nacht en een vroeg maar prima ontbijt vertrokken we tegen 8en. Nu konden we op 2 manieren richting Refuge des Camporells. Linksom langs het stuwmeer maar dan liepen we weer de route van gisteren en we konden de oostelijke route nemen door het bos van El Malpàs gelegen rechts van het stuwmeer. Deze laatste optie werd het. We daalden een stuk af, waarbij we vrijwel meteen een dame met volle bepakking tegenkwamen die waarschijnlijk in het bos had gekampeerd, om zo op de asfaltweg te komen.
Het was heerlijk weer en we hadden de pas er goed in.
Na zo'n 20 minuten moesten we weer het bos in en vrijwel op hetzelfde moment kwam er een quad aanrijden. De heer stapte af met zijn hond en Eduard kwam in gesprek met hem. Hij bleek een herder die het beheer had over 500 koeien van 18 verschillende boeren. Hij moest deze weer bij elkaar brengen om ze het dal in te brengen in verband met de aankomende winter. Op een gegeven moment kwamen er zo'n 15 koeien in hoog tempo onze kant op. Dat was best een intimiderend gezicht.
\
Van links boven naar rechtsonder: de eierdopvlekplaat, pauze en het Noors aandoende meer
We vervolgden onze weg door een parkachtig landschap en met opnieuw een heerlijke zonnige dag besloten we maar weer eens langdurig een pauze te nemen. Wat ons opviel waren de vele dode bomen. Gisteren zagen we dit ook al. Het werd gelukkig wel afgewisseld met gezond bestand dus wat nu precies de reden was voor deze lokale sterfte was niet geheel duidelijk.
Het stuwmeer kwam weer in beeld. Rechtsboven het stuwmeer het dal waar we gisteren uitkwamen
Bij het Lac d'Aude draaiden we noordwaarts en opeen gegeven moment kregen we weer zicht op het stuwmeer wat een beetje aan Noorwegen deed denken door zijn eilandjes met naaldbomen. We vervolgden onze weg en kwamen uit bij Cabane Pastorale de Balmeta. Een hutje voor 8 personen.
Thema bloemen: van links naar rechts: Kruidnagelhavikskruid, Viola Pyrenaica, Blauwe Sla, Stijve Ogentroost
In de verte zagen we de Puig Peric en el Petit Peric liggen. Aan de voet de oostgraat van de laatstgenoemde piek lag de hut. Omdat het zo lekker weer was en we tijd genoeg hadden namen we opnieuw een pauze. Op een gegeven moment kwamen er gieren over. Eerst een 5-tal maar had werden er allengs meer totdat we er wel zo'n 25-30 zagen zweven boven een bosperceel, zo'n 250 meter van ons vandaan. Naast de gieren zagen we een paar raven. De vogels storten zich op een gegeven moment naar beneden om zich waarschijnlijk te goed doen aan een karkas. We zijn naar het bosperceel toegelopen maar hebben de reden van de aanwezigheid van de gieren niet kunnen vinden.
Van Links naar rechts: Puig de La Cometa d'Espagna, Puig de Portella Gran, Puig Peric en el Petit Peric
We gingen weer op weg en via een pad dat vrijwel vlak verliep bereikten we uiteindelijk de Refuge die gelegen is bij het Estany del Mig en gesloten was. Er stond een 4x4 auto die bleek van 2 onderzoekers te zijn die onderzoek deden naar de gevolgen van vis in de (vele) meertjes die er van oorsprong niet in thuis horen.
Even later kwamen er nog 2 wandelaars aan die ook bleven overnachten en nog een man met hond die een tent bij zich had. Om de hut was een behoorlijk groot terrein beschikbaar voor tentkampeerders. De hut had in principe 4 slaapplekken bestaande uit 2 stapelbedden. Op de bodem was er ook nog wel plek voor 4 personen.
Linksboven: de bron, rechtsboven: onze avondmaaltijd, onder: het winterraum
Het water moesten we zo'n 200 meter verderop halen bij een bron. Aan het eind van de middag en het begin van de avond hebben we genoten van de ondergaande zon en de gekleurde wolken die reflecteerden in de Estany del Mig. Elke 15 minuten veranderde de kleuren zodat we bleven fotograferen. Twee van deze plaatjes willen we u niet onthouden.
Perfecte avondstemming
Wo: 9/10: Refuge des Camporells - Refuge d'En Beys 1970 mtr.
Looptijd: 5,30 uur - Stijging: 500 mtr. - Daling: 770 mtr. - Loopafstand 11,2 km.
Na een prima nacht zijn we zo rond half 9 vertrokken voor de één na laatste etappe. We hebben het ontzettend getroffen met het weer en ook nu was het weer een zonnige dag met een bijna wolkeloze hemel. De route voerde ons langzaam van een groen en lush landschap naar een meer Schots landschap met weinig meer dan grassen uiteindelijk naar de top van Pic de Mortiers op 2605 mtr. Dit is de grenskam tussen de Pyrénées-Orientales en de Ariège
Ochtendstemming bij de Estany del Mig
Tijd om te vertrekken
Het uitzicht was waarlijk magnifiek. Geen idee hoe ver we konden kijken maar we schatten toch zo'n 30-35 kilometer in de rondte.
Uitzicht van de graat tussen Pic de Mortiers en Puig de Terres
We vervolgden de graat verder naar het noorden en kwamen vervolgens uit op de Puig de Terrers om daarna af te dalen naar de Coll de Terrers. Hier begon de prettige niet overdadig steile afdaling in de richting de Refuge d'En Beys met daarbij vele extra's.
Toevallig samen in één foto, de Vale Gier gefotografeerd met 40x zoom
We prijsden ons eigenlijk al de gehele vakantie gelukkig maar vandaag was ook weer heel speciaal. Na zo'n 20 minuten afgedaald te hebben zagen we rechts boven ons de eerste gieren en het fotograferen van deze vogels is meer dan lastig. Het geluk viel ons ten deel dat 2 van de gieren op de graat aan de overzijde geland waren en ik heb weliswaar een kleine camera maar kan wel 40x inzoomen.
Beneden ons zagen we een kudde van zo'n 13 gemzen, gefotografeerd met 40x zoom
Dat leverde toch wel heel mooie plaatjes op en alsof dit nog niet genoeg was zagen we even later onder ons in de flank onder de Pic des Recoutous op een hele droge kale helling een kudde van zo'n 13 gemsen. Deze staken met hun donkerbruine lijven schitterend af tegen de grijze ondergrond. Ook hier "verspeelden" we weer veel tijd met het genieten en fotograferen.
Maar met zo'n weer maakt dat allemaal niets uit. Nog vol van de ervaringen daalden we verder in de westelijke flank van de Puig de Morters. We kwamen uit bij de Cabane d'En Dela. Een oud gebouwtje ernaast was vervallen maar ook de Cabane had betere tijden gezien. De herfstkleuren in het dal kwamen dichterbij en waren fenomenaal. Het verschil in kleur met dagen hiervoor was groot.
Zigzaggend naar de kruising
We lipen over een zogenaamd balkonpad. Na elke bocht kwam er een nieuwe bocht maar uiteindelijk bereikten we de kruising met het pad dat we 4 dagen eerder belopen hadden. Na opnieuw het irrigatiekanaal bereikt te hebben zagen we opnieuw het stuwmeer glinsteren in de najaarszon.
Het kleine meertje net voor het stuwmeer gebruikten we om eens lekker te wassen. De hut was gesloten en er zou die middag en avond ook niemand meer bijkomen. Dit was de enige dag dat we niemand zagen. Het winterraum gingen we binnen via de trap om daarna van binnenuit de buitendeur te openen. Een fraai WR met ruimte voor 10-12 slapers.
Do: 10/10:Refuge d'En Beys 1970 mtr. - Parkeerplaats Le Fanguil 1170 mtr. - Tarascone
Looptijd: 3 uur - Stijging: 0 mtr. - Daling: 835 mtr. - Loopafstand: 8,3 km
Afgelopen nacht heb ik even 2 matrassen op elkaar moeten leggen want ik zakte erdoor heen en lag met de heup op het hout. Ondanks dat was al met al een redelijke nacht. 'S morgens was het grauw en bewolkt, niet datgene wat we de afgelopen dagen gewend waren. Dat maakt het afscheid nemen van de bergen altijd weer wat gemakkelijker. Na wederom een ontbijt met Hartkeks, jam, smeerkaas en koffie waren we klaar om richting de auto te lopen. Tijdens de afdaling troffen we de Patron(s) van de hut. Nog één weekend open, vervolgens de hut op orde brengen en het jaar zat er voor hun op. We genoten nogmaals van het kleurengamma in het dal. Eenmaal weer op het gravelpad zagen we een murmeltierfamilie uit hun schuilplaats komen.
Alpenmarmot, Murmeltier, Marmot Alpine
Het was wel te merken dat deze dieren aan mensen gewend waren want ze zagen ons (op afstand) maar maakten geen aanstalten om terug te gaan in hun schuilplaats. Er kwamen nog meer wandelaars van beneden aangelopen en ook nu bleven de diertjes ongeïntimideerd zitten op de rots. Dit gaf ons wel de gelegenheid om fraaie foto's te maken. Nu de fotosessie liepen we verder naar de auto om de Airbnb op te zoeken in Tarascone. Een beetje bijzonder plek.
We hadden het adres gevonden maar de (voor)deur gaf nou niet de indicatie dat dit een woonhuis betrof. We liepen even om het huis heen en ook de tuin stond vol met van alles en nog wat. Nogmaals gebeld en geluid gemaakt met de deurklopper en ja, de deur ging open en Hafsi heette ons welkom. We moesten naar boven via een retro-trap en eigenlijk was alles retro uitgevoerd. Ik vind dat wel leuk en als alles dan schoon is werkt en je slaapt ook nog lekker dan is €30,- pp een hele schappelijke prijs.
'S avonds hebben we nog gegeten in Hotel La Poste en ook dit was een uitstekende keuze. We betaalden een lage prijs voor een heerlijke maaltijd, zeker als je dit vergelijkt met de Horeca in Nederland.
Vr, Za: 11 en 12/10 :Weer op weg naar huis
Net als de heenweg besloten we ook nu om 2 dagen uit te trekken om thuis te komen. We reden om 9.00 uur weg uit Tarascone en hadden besloten om door te rijden tot zo'n 70 kilometer onder Parijs. Ook nu hadden we een Airbnb geboekt en wel in Oinville-Saint-Liphard. Dit dorp ligt omgeven door landbouwgrond met vrijwel geen bomen of struiken. Zelden zo'n lege streek gezien. Wel heel veel windmolens en zeker 's avonds is dit met al der ode lampjes een feeëriek gezicht. Deze slaapplaats was wel de minste van de 4. Zouden deze niet snel nog een keertje aandoen.
We hopen dat u genoten heeft van dit verslag en dit misschien tot inspiratie kan leiden om ook eens de Pyreneeën te gaan bezoeken.
Mocht u iets willen weten of een reactie willen geven op dit verslag dan kunt u dit doen via
Contact
Met vriendelijke groeten
Eduard Camping en René Timmermans
CHECKLIST Trektocht Pyreneeën: 2 rondes van resp. 5 en 6 dagen
Rugzak :
* Rugzak : 70-90 liter - afhankelijk van hoeveel dagen je onderweg bent en hoeveel "eigen" eten je bij je wilt hebben.
Keukengerei ed. :
* Brander : Kan zowel een gas- als benzinebrander zijn
* Brandstof : 300 grams gasbus per ronde
* Pan : 1,5 liter pan (voor 2 personen)
* Waterfles : Nalgene 1 liter - ook altijd handig als maatbeker
* Thermosfles 0,5 liter
* Bestek, mok en zakmes
Etenslijst 2 personen voor deze tochten :
* 3 maaltijden van Globetrotter - zie www.globetrotter.nl - avondeten
* 6 pakjes Hartkeks - Ontbijt
* Keuze beleg Hartkeks : Jam, Appelstroop, Pindakaas - Ontbijt
* 22 pakjes Fruitkeks - Tussendoor
* 1500 gram gemengde noten -Tussendoor
* Potje Tuinkruiden Bouillon - Tussendoor / 's avonds
* 2 zakjes bolletjes voor in de soep - Tussendoor
* Voor 36 x Koffie en Theezakjes
Schoeisel ed. :
* Wandelschoenen : Bij voorkeur B of BC categorie wandelschoenen met GTX
Kleding:
* Donsjas: voor 's avonds in het WR of als pauzejas voor onderweg
* Buitenjas: Waterdicht, ademend (GTX, Event) en geschikt om een rugzak op te dragen. Niet alle jassen kunnen daar tegen.
* Regenbroek : Waterdicht, ademend (GTX, Event of vergelijkbare materialen) Het kan voorkomen dat je de hele dag de broek aan hebt. Bij voorkeur 3-laags en met doorlopende ritsen. Je kunt dan je broek gemakkelijk(er) aantrekken en je kunt ventileren.
* Wandelbroek : sneldrogende materiaal
* Shirts : sneldrogend materiaal (Merinowol of Polyester) - ik heb zelf altijd één met lange mouw en één met korte mouw bij me.
* Onderbroek : sneldrogend materiaal - ik heb zelf 2 boxershorts en één lange onderbroek bij me. Deze laatste is te gebruiken als broek direct onder de regenbroek, als extra isolatie bij koude en/of als pyama broek.
* Tussenlaag : Fleece of 200 grams Merino wollen shirt Lange Mouw - (RAB, Icebreaker, Sprayway)
* Sokken : Gemengd of wollen wandelsokken - 2 paar.
* Muts : ook in de zomer
* Handschoenen : Één paar waterdichte en één paar fleece of vergelijkbare handschoenen.
* Nekgaitor : Buff oa.
Accessoires:
* Slaapzak : Alle WR hadden dekens - Je kunt stellen dat we aan een lakenzak voldoende hadden gehad - maar omdat we de tent ook bij ons hadden voor de zekerheid 0 tot -5° comforttemperatuur
* Wandelstokken : voor balans, knieondersteuning en ook praktisch voor het oversteken van bv. beekjes
* Nooddeken
* Fluit : tbv Alpine noodsignaal
* Hoofdlamp en reserve batterijen
* Waterdichte hoezen : je kunt één waterdichte hoes van plusminus 80 liter in je rugzak doen, dan is alles meteen waterdicht verpakt of je pakt je spullen in meerdere waterdicht hoesjes.
* Regenhoes voor rugzak : deze dient goed aan te sluiten. TIP : als de hoes ook om de onderkant van je rugzak gaat sla hier dan een slagring in, mocht er water achter je regenhoes waaien dan kan het weg. Tevens is het raadzaam om er voor te zorgen dat je de hoes op meerdere plekken aan de rugzijde van de rugzak kunt afspannen zodat wind er minder vat op kan krijgen.
* Waterdichte documententas
* 2 - 3 meter Duct tape : voor tijdelijke reparaties
* Topokaarten en wandelgids / routegids
* Kompas
* GPS - optioneel
* Pen en Papier
* Mobiel
* Toiletartikelen
* Toiletpapier
* Fotocamera + waterdichte hoes of tas
De rugzak zoals deze hierboven gevuld is weegt zo tussen de 12-15 kilo. Dit is inclusief 1,5 liter water.
